.png){kind=logo}
.png){kind=logo}
Jedną z konsekwencji I wojny światowej jest odrodzenie Polski. Wraz z zakończeniem I wojny światowej dochodzi do zmiany układu granic w Europie. Upadek imperiów otwiera drogę nowym państwom. Marzenie Polaków spełnia się: państwo polskie zostaje przywrócone po 123 latach zniknięcia z map Europy.
Wojna 1914-1918 i odrodzenie niepodległej Polski
Koniec I wojny światowej przyniósł ze sobą znaczące zmiany na politycznej mapie Europy. Upadek wielkich mocarstw dał szansę na odrodzenie wielu państwom. Spełniło się też marzenie kilku pokoleń Polaków: po 123 latach rozbiorów Polska odzyskała niepodległość.
Pierwsza wojna i kwestia polska
Polacy nigdy nie stracili nadziei na niepodległość ojczyzny. Wielokrotnie w XIX wieku starali się ją odzyskać z bronią w ręku. Jednak wiadome było, że tylko konflikt między zaborcami może dać realną szansę na odzyskanie wolności. Gdy wybuchła I wojna, Europa podzieliła się na dwa obozy: Ententę (główne państwa: Wielka Brytania, Francja, Rosja) i Państwa centralne (Austro-Węgry, Niemcy, poparte przez Turcję i Bułgarię). Tysiące Polaków biło się na wszystkich frontach europejskich, tworzono rozliczne formacje wojskowe, jednocześnie politycy, pisarze, artyści podejmowali wiele akcji dyplomatycznych, aby sprawa polska nie została zapomniana. Ostatecznie 11 listopada 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, stając się znów niezależnym państwem.
Błękitna armia (Armia Hallera)
W 1917 roku dekretem prezydenta Republiki Francuskiej Raymonda Poincarégo, utworzono we Francji armię polską. Polacy nosili błękitne mundury armii francuskiej, stąd nazwa „błękitna armia”. W październiku 1918 roku na czele formacji stanął generał Józef Haller. W 1919 roku Armia Hallera liczyła ok. 68 000 żołnierzy. Od kwietnia do czerwca 1919 roku trwało przemieszczanie hallerczyków do Polski. Już w maju tego samego roku część wojska wysłano na front polsko-rosyjski, żołnierze brali udział w wielu walkach z Armią Czerwoną – między innymi z konnicą gen. Siemiona Budionnego. We wrześniu 1919 armia generała Hallera została włączona do Wojska Polskiego.
Traktat wersalski
Polska została formalnie uznana za państwo niepodległe podczas paryskiej konferencji pokojowej (1919-1920). Dokumenty paryska konferencja pokojowa zawierające dotyczące jej ustalenia: Traktat Wersalski (28 czerwca 1919) i Traktat z Saint-Germain-en-Laye (10 września 1919) zostały podpisane przez Ignacego Jana Paderewskiego, premiera i ministra spraw zagranicznych w rządzie II RP i Romana Dmowskiego.
Okres międzywojenny
Podczas wojny polsko-bolszewickiej (1920 r.) Francja była jednym z najbardziej aktywnych sojuszników Polski, wysyłając misję wojskową mającą na celu wsparcie i zorganizowanie młodej polskiej armii. W okresie międzywojennym sojusz francusko-polski, podpisany w 1921 roku, stanowił jeden z filarów francuskiej polityki zagranicznej. Nowy sojusz, konwencja Kasprzycki-Gamelin (od nazwisk polskiego ministra wojny, generała Tadeusza Kasprzyckiego, oraz dowódcy armii francuskiej, Maurice’a Gamelina), został podpisany 19 maja 1939 r. w Paryżu. To zobowiązanie do wzajemnej pomocy w przypadku agresji III Rzeszy zderzyło się, podczas inwazji sił niemieckich na Polskę we wrześniu 1939 roku, ze strategią obronną opracowaną w latach 30 przez francuski sztab generalny.
Ilustracja : Le 14 juillet 1919, soldats polonais (Arc de Triomphe). Photographie de presse, agence Meurisse
