Polskie perypetie króla Stanisława Leszczyńskiego

Stanisław urodził się w 1677 roku w bogatej rodzinie Leszczyńskich. Otrzymał doskonałe wykształcenie i poślubił Katarzynę Opalińską, możną szlachciankę. Wybrany na króla Polski w 1704 r., a zdetronizowany w 1709 r. zostaje zmuszony do opuszczenia Polski i przemierza Europę, by ostatecznie w roku 1720 osiąść w alzackim Wissemburgu. W 1733 roku już jako teść Ludwika XV udaje się w tajemnicy do Warszawy, gdzie na nowo zostaje ogłoszony królem Polski. Postawiony wobec niezwykle skomplikowanej sytuacji politycznej powraca jednak do Francji. W roku 1737 udaje się znaleźć kompromis: w zamian za księstwo Lotaryngii i Baru Stanisław ostatecznie zrzeka się prawa do tronu polskiego.

Szlachetny filozof

Jako wielki miłośnik sztuki i architektury Stanisław rozpoczyna wielkie prace w zamku Lunéville: ogrody, orientalne altanki, automaty upiększają życie całego dworu. Król gości u siebie filozofów, między innymi Woltera w 1784 roku, artystów i literatów. Ulubiony architekt króla Emmanuel Heré buduje imponujący zespół urbanistyczny złożony z budynków i placów. Jednym z najsłynniejszych jest Plac Stanisława. Sam będąc filozofem i pisarzem Stanisław zakłada publiczną bibliotekę w Nancy, Królewskie towarzystwo Nauk i Literatury Pięknej oraz Królewskie Kolegium Medyczne.

Ojciec, teść i dziadek

Po ślubie swojej córki Stanisław i Katarzyna Leszczyńscy osiedlają się w rezydencji Chambord. Król Stanisław jest częstym gościem córki w pałacu wersalskim. Nigdy nie zostanie zaakceptowany przez swojego zięcia, zawsze jednak pozostanie w bliskich stosunkach z królową Marią i swoimi wnukami. W 1744 roku w zamku Lunéville przebywać będzie para królewska. Jej Wysokości Adelajda i Wiktoria spędzą u dziadka kilka tygodni w latach 1761-1762.

 

Ilustracja: Portrait de Stanislas Leszczynski. 1770