Początkowo jako samouk rysował pod wpływem Watteau, a nastepnie kształcił się pod kierunkiem François Casanova. Kształcił się w Académie royale de peinture et de sculpture oraz École royale des élèves protégés.

Od 1772 pracował dla ks. Adama Kazimierza Czartoryskiego, z którym dwa lata później wyjechał do Warszawy. W Polsce przebywał do 1804 roku otoczony mecenatem Czartoryskich i Radziwiłłów oraz w mniejszym stopniu króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Pobyt w Polsce otworzył mu szerokie możliwości działalności twórczej, dostarczając nowych wrażeń w egzotycznym dla niego środowisku. Był to najowocniejszy okres w jego twórczości inspirującej się legendami i historią Polski. Najcenniejsze są szkice rodzajowe, przedstawiające sceny z życia wsi i miasteczek polskich przy końcu XVIII wieku oraz seria typów i kostiumów polskich.

Jako ilustrator wydarzeń politycznych (Konstytucja 3 Maja, insurekcja kościuszkowska, etc.) Norblin kreuje się na artystę-reportera odtwarzającego na gorąco współczesne mu wypadki. W jego twórczości rytowniczej widoczne są wpływy Rembrandta. Gabinet Rycin w Bibliothèque nationale de France posiada najkompletnieszą kolekcję jego akwafort.

Norblin wykształcił w Polsce wielu uczniów, podobnie jak on, mistrzów scen rodzajowych : Aleksander Orłowski, Michał Płoński, Jan Rustem, Henryk Nether, Grzegorz Wakulewicz.  Uważany jest on w Polsce za jednego z najważniejszych malarzy epoki stanisławowskiej.

 

Ilustracja : Autoportrait au châssis. Estampe, Jean-Pierre Norblin de la Gourdaine